Tarih çoğu zaman tarafsız bir kayıt gibi sunulur. Oysa antik dünyada tarih, doğrudan iktidarın kontrolünde şekillenen bir anlatıdır. Bu nedenle tarih, yalnızca geçmişin değil; iktidarın kendini meşrulaştırma biçiminin de bir ürünüdür.

Roma İmparatorluğu bu durumun en güçlü örneklerinden birini sunar. Augustus, iktidarını yalnızca askeri başarılarla değil, sanatı da kullanarak pekiştirmiştir. Örneğin; Augustus of Prima Porta heykelinde genç, kusursuz ve neredeyse tanrısal bir figür olarak betimlenir. Bu, gerçek değil; bilinçli olarak inşa edilmiş bir lider imgesidir. Roma’da sanat, estetik bir üretim olmaktan çok, kitleleri ikna eden politik bir dile dönüşmüştür.

Bu nedenle antik sanatın işlevini yalnızca “betimleme” olarak görmek eksik kalır. Sanat, aynı zamanda bir güç simgesidir. Tapınak kabartmalarından zafer taklarına, heykellerden duvar resimlerine kadar her unsur, izleyiciye belirli bir mesaj iletmek üzere kurgulanır. Genç, güçlü ve kusursuz gösterilen imparatorlar tanrılarla yan yana betimlenerek ilahi bir meşruiyet kazanır.  Böylece iktidar, yalnızca siyasi değil, ilahi bir düzenin parçasıymış gibi sunulur.

Benzer şekilde zafer sahneleri de gerçeği........

© T24