Yaşanan tüm sorunsallara temsil işlevi gören bir kavram olsaydı eğer,  problemlerin çözümü daha mı kolay olurdu? Kuşkusuz iyi olurdu. Şöyle ki, lafı dolandırmadan tüm musibetler, kavramın dile gelmesiyle anlaşılmazlık engelini atlayarak konunun özünü açığa çıkarırdı.

Fakat ne yazık ki böyle bir kavram yok!

Yok derken yanlış anlaşılmasın, literatürde yok!

Hem olsa bile şimdinin post-kapitalist sistemi buna izin vermezdi. Ama eskinin üretime dayanan kapitalist sistemi mi izin verir miydi? Hayır! Her şey bir yana, tek bir kavramla yürünen yolları hayatın kendisi kabul etmezdi.

Ama maalesef ki yaşadığımız yerde adı liyakatsizlik olan tek bir kavram, sözcük ya da saptama buna izin veriyor. Yani öyle ki, hem bilimin hem aklın hem de yaşam dinamiklerinin teslim ettiği gerçekleri yaşadığımız yer bir ironiye dönüştürüyor.

İroni derken hoş bir çıkarsama yapılmasın. Olgu ve süreçleri çelişkiler yumağına dönüştüren bir ironi bu. Böylelikle de içinden çıkılması zor bir atmosfer oluşturuyor. 

Evrensel çerçevenin dışında seyreden çelişkiler olarak da, tedavisi neredeyse imkansız bir hastalığa benziyor. En önemlisi de yukarıdan aşağıya, aşağıdan yukarıya inip çıkarak kendini tahkim ediyor.........

© T24