Geçtiğimiz günlerde, ülkemizin yetiştirdiği en müstesna değerlerden, eşsiz bir kültür adamı ve değerli dostum Prof. Dr. İlber Ortaylı’yı 78 yaşında sonsuzluğa uğurladık. Acımız tazedir. Ancak yitirdiğimiz bu büyük değerin ardından yapılan kimi tartışmalar ve sergilenen tutumlar, beni en az dostumun vefatı kadar derinden yaralamıştır. Bu yazımda onunla tanışıklığımın nereden geldiğini ve anılarımı anlatmak istiyordum. Hakkında söylenenleri duyunca, acım katlandı. İnanın, hiçbir anımı günümüz insanıyla paylaşmak içimden gelmiyor. Zaten bu yüzden de anılarımı asla yazmayacağım.

Her insanın, özellikle de ömrünü okumaya, araştırmaya ve bu ulusu aydınlatmaya adamış bir bilgenin, kendi istediği gibi, dilediği biçimde yaşama hakkı vardır. Kimseyi kendi dar kalıplarınıza sığdırmaya zorlayamazsınız. Türkiye’de bir aydının “gerçek” sayılabilmesi için illaki hapis yatması, işkence görmesi veya canıyla bedel ödemesi gerektiğine dair kemikleşmiş bir beklenti vardır. Bunlar tabii ki saygındır. Ama bunları, herkesten beklemek ve bu........

© Sözcü