Kimileri az eşya sever. Bir koltuk bir sehpa yeter.

Kimileri ise evini tablolarla, kitaplarla, biblolarla ve hatıralarla doldurur.

Kimileri her şeyin kusursuz bir düzen içinde olmasını ister. Kimileri ise yaşadığını biraz da dağınıklığın içinde hisseder.

Aslında bir eve bakınca yalnızca dekorasyonu değil, orada yaşayan insanı da görürsünüz. Çünkü evler, çoğu zaman sahiplerinin alışkanlıklarını, önceliklerini, karakterini ve hayata bakışını sessizce anlatır.

Bence ev dediğin, anılarla dolu, yaşanmışlık hissi veren ve kendine özgü bir ruh taşıyan yerdir.

Antika eşyalara bayılırım.

Anneannemden, teyzemden kalan eşyaları; anıları, yaşanmışlıkları ve kendilerine ait ruhlarıyla saklamak belki de bende bir aidiyet hissi uyandırıyor.

Bazılarına çok kalabalık ve yorucu gelebilir ama sevdiğim eşyaları bir arada görmek benim ruhuma iyi geliyor.

İşte bu yüzden, çok sevdiğim, özenle seçtiğim ya da yıllardır sakladığım bir eşya kırıldığında gerçekten üzülüyorum.

İlk anda ondan ayrılmayı kabullenemiyor, hemen atamıyorum. Belki tamir edebilirim, eski hâline getirmenin bir yolunu bulabilirim diye bir........

© Sözcü