Doğduğu gün ailesi tarafından bir çöplüğe bırakılarak terk edilen Murat Akman, çocukluğunu çocuk esirgeme kurumunda geçirdi.Kurumu evi gibi benimsemişti, fakat 18 yaşına geldiğinde, istemese de yasalar gereği ayrılmak zorunda kaldı.Yine de oradaki öğretmeniyle bağını hiç koparmadı ve elinden geldiğince kurumda kalan çocuklara destek olmaya devam etti.

Askerlik görevini komando olarak yerine getirirken, devletten aldığı maaşı yine çocuk esirgeme kurumundaki çocukların ihtiyaçlarını karşılamak için gönderdi.

Her operasyona çıkmadan önce, hayatını kaybetme ihtimaline karşı “son mektubu” olabileceğini düşündüğü bir yazıyı kaleme alıyor ve çocukluk arkadaşı olan birine ulaştırılmak üzere bir silah arkadaşına emanet ediyordu.

Bir gün, Murat Akman’ın geri dönmediği bir operasyon sonrası mektubu emanet ettiği asker arkadaşı, onu vasiyet edildiği kişiye teslim etti.Murat’ın birlikte büyüdüğü o arkadaşı, şehidin isteği üzerine mektubu bir medya kuruluşuna belirli bir bedel karşılığında devretti.Gazetenin ödediği bu ücret, Murat’ın büyüdüğü çocuk esirgeme kurumuna bağışlandı.Ve Murat Akman’ın mektubu,........

© Sözcü