Son günlerde Türkiye’de çocuk ve ergenlerin ruh sağlığına ilişkin veriler yalnızca uzmanları değil, dikkatle bakan herkesi endişelendirecek bir tablo çiziyor.

Kaygı bozuklukları, depresyon belirtileri, öfke kontrol sorunları, sosyal geri çekilme ve dijital bağımlılık... Bunlar artık ‘’istisna’’ değil, giderek yaygınlaşan deneyimler.

Ancak asıl mesele şu, bu belirtiler çoğu zaman çocuğun problemi değil, sistemin ve yetişkin dünyasının bir yansıması.

Bir çocuk durduk yere içine kapanmaz.

Sebepsiz yere öfke patlamaları yaşamaz.

Nedensiz şekilde sürekli ekranlara sığınmaz.

Çocuk davranışı çoğu zaman bir semptomdur.

Altta yatan bir ihtiyacın, bir eksikliğin ya da bir çatışmanın dışavurumudur.

Fakat yetişkinler olarak bu sinyalleri anlamak yerine........

© Sonsöz