Kaygı, özellikle öğrenciler ve veliler arasında çoğu zaman olumsuz bir duygu olarak değerlendirilir. Sınav dönemlerinde artan gerginlik, bedensel huzursuzluk ve zihinsel karışıklık genellikle “kaygıdan kurtulma” isteğini beraberinde getirir. Oysa nörobilim alanındaki çalışmalar, kaygının insan beyninin hayatta kalmayı amaçlayan doğal ve işlevsel bir sistemi olduğunu ortaya koymaktadır.

Beynin tehdit algısından sorumlu temel yapılarından biri amigdaladır. Amigdala, çevreden gelen uyaranları sürekli tarar ve potansiyel bir tehlike algıladığında alarm sistemini devreye sokar. Amigdalanın uyarısıyla böbrek üstü bezleri (adrenal bezler) hemen adrenalin salgılar. Bu hormon, vücudu “hazır ol” durumuna sokar. Bu alarm, sempatik sinir sistemi aracılığıyla kalp atışlarının hızlanmasına, nefes alışverişinin sıklaşmasına ve kaslarda gerilime yol açar. Aynı anda kortizol ve adrenalin gibi stres hormonları salgılanır. Bu biyolojik süreç, organizmayı “savaş ya da kaç” tepkisine hazırlar.

Araştırmalar, orta düzeyde kaygının bilişsel performansı desteklediğini göstermektedir. Yerkes–Dodson Yasası’na göre, uyarılmışlık düzeyi belirli bir seviyeye kadar arttıkça dikkat, motivasyon ve öğrenme kapasitesi de artar. Bu nedenle sınav öncesi hissedilen uygun düzeyde kaygı, öğrencinin derse odaklanmasını ve çaba göstermesini kolaylaştırır. Ancak uygun düzey aşıldığında ters orantılı bir şekilde performans düşmeye başlar.

Kaygı yüksek seviyede ve sürekli olduğunda yani kaygı kronikleştiğinde kortizol devreye girer. Kortizol, vücudun enerjisini........

© Sonsöz