İnsan bir anda kaybolmaz.

Bir sabah uyanıp ansızın başka birine dönüşmez.

Bu daha sessiz, daha yavaş ilerleyen bir şeydir.

Önce bazı hisler eksilir içinden. Sonra heyecanlar. Sonra aynaya bakarken kurduğu bağ zayıflar. Ve gün gelir, kendi hayatının içinde yürüyen bir yabancıya dönüşür.

En tuhafı da şudur; çoğu insan bunu fark etmez bile.

Çünkü modern dünya insana sürekli hareket etmeyi öğretiyor ama durup kendisine bakmayı öğretmiyor. Herkes yetişmeye çalışıyor. Bir yerlere, bir şeylere, insanlara, hayallere, borçlara, sorumluluklara… Fakat insan bazen o kadar çok dışarıya doğru koşuyor ki, içeride bıraktığı kişiyi unutuyor.

Bence insan kendini en çok, uzun süre sustuğunda kaybediyor.

İçinden geçenleri söylemediğinde…

Canı yandığında “iyiyim” dediğinde…

Yorulduğu halde güçlü görünmeye çalıştığında…

Kırıldığı halde gülümsediğinde…

Çünkü insan bazen başkalarını kaybetmemek için kendinden vazgeçiyor. İşte en büyük kayboluş da burada başlıyor.

Fotoğraf çekerken bunu çok görüyorum. Özellikle portrelerde… İnsan yüzü hiçbir zaman tamamen yalan söyleyemiyor.

Gözler, insanın içinde saklamaya çalıştığı şeyleri bir yerde ele veriyor. Bazen çok şık giyinmiş birinin bakışlarında tarifsiz bir yorgunluk görüyorum. Bazen herkesin “çok mutlu” dediği bir fotoğrafın içinde büyük bir yalnızlık dolaşıyor. Çünkü insanın ruhu, kendisini bir şekilde dışarı sızdırıyor.

Aslında mesele........

© Sonsöz