Fotoğraf, zannedildiği kadar masum bir eylem değildir.

Bir ana müdahaledir. Bir mesafe koymadır. Bir şeyi yaşamak yerine, onu dışarıdan izlemeyi seçmektir.

Yıllarca deklanşöre her bastığımda zamandan bir parçayı kurtardığımı sandım. Oysa insan zamanla şunu anlıyor: Kaydetmek, korumak değildir. Görüntüyü saklarsınız ama o anın sıcaklığını değil. Yüzü alırsınız ama kalp atışını değil. Işığı dondurursunuz ama titreşimi değil.

En güzel fotoğraflar çoğu zaman çekilemeyenlerdir. Çünkü bazı anlar, kaydedildiği anda eksilir.

Bir çocuğun omzunuza başını koyduğu o anı düşünün. Bir vedanın hemen öncesindeki sessizliği. Bir insanın gözlerinde ilk defa kırılganlığını gördüğünüz o saniyeyi.

Makineyi kaldırabilirsiniz. Teknik olarak hiçbir engel yoktur. Işık vardır, kadraj vardır, netlik vardır. Ama bir şey eksilir. O an artık sizinle o an arasında değil, sizinle makine arasında yaşanır.

Fotoğraf çoğu zaman bir tanıklıktır. Ama her tanıklık belgeye dönüşmemelidir.

Bugün teknik mükemmelliğin zirvesindeyiz. Sensörler güçlü, lensler keskin, yazılımlar acımasız derecede temiz. Hiç olmadığı kadar net görüntüler üretiyoruz. Fakat hiç olmadığı kadar yüzeydeyiz. Çünkü her şeyi kaydetmeye çalışırken, hiçbir şeyi tam........

© Sonsöz