İnsanlar sadece ekonomik olarak yoksullaşmıyor, siyasal olarak da yoksullaşıyorlar. İşini kaybeden, kira ve fatura yükü altında ezilen, çocuklarının eğitimine yetişmeye çalışan birey, bir yandan günlük yaşamın ağırlığıyla boğuşurken, bir yandan da kamusal karar süreçlerinden uzaklaşmanın ağır bedelini ödüyor. Bu, yalnızca bireysel bir kayıp değil, toplumun bütününün yoksullaşması demek.

Siyasi yoksulluk, hak eksikliği ile karıştırılmamalıdır. İnsanlar hâlâ oy kullanabiliyor, sosyal medyada seslerini duyurabiliyor, hukuk önünde hak talep edebiliyor. En azından şimdilik. Ancak karar alma süreçlerinde gerçek bir etkileri yok. Seçim günü sandığa gidip tercih yapmak, sadece bir ritüel hâline gelmiş bir katılım olarak kalıyor.

Kamusal alanın sesine katkı sağlama kapasitesi sınırlı, örgütlenme ve toplumsal bağlar ise giderek zayıflıyor. İşte bu noktada, ekonomik yoksulluk ile siyasal etkisizlik iç içe geçiyor, biri diğerini besliyor.

Günlük yaşamda bunu gözlemlemek kolaydır. İşyerinde mobbing veya işten çıkarılma kaygısıyla yaşayan bir kişi, mahalledeki imar planı ya da belediye hizmetleri hakkında söz söyleme cesaretini bulamaz. Çocuğuna bir öğün yemek veremeyen, okul harçlarını ödeyemeyen aile, eğitim politikaları üzerine düşünmekten uzaklaşır. Kentin ortasında yeni bir AVM yapılırken veya çevre düzenlemesi planlanırken, her yıl kaldırım yenilenirken ve........

© Sonsöz