Bir insanın en büyük yanılgısı, aynaya bakmayı bırakıp suçu sürekli dışarıda aramasıdır. Psikoloji buna “savunma mekanizması” der. İnsan, kendi eksiklerini görmek yerine onları başkalarına yükleyerek kendini rahatlatır. Bu rahatlama geçicidir; çünkü gerçek değişmez. Siyaset de böyledir. Bir parti, başarısızlığının nedenlerini kendi içinde aramak yerine sürekli dışarıda arıyorsa, artık değişmeye değil, kendini korumaya çalışıyordur.

Son dönemde CHP yönetiminin sıkça kullandığı “arınma” söylemi bana tam da bunu düşündürüyor. İlk duyulduğunda umut vericiydi. Parti, geçmiş yüklerinden kurtulacak, toplumun değişen taleplerini okuyacak ve iktidara yürüyecekti. Ancak zaman geçtikçe görüldü ki “arınma”, bir yenilenme projesinden çok, parti içindeki hesaplaşmaların adı hâline geldi. Farklı düşünenlerin uzaklaştırılması, örgütlerde yaşanan gerilimler, art arda gelen disiplin süreçleri ve parti içi mücadeleler, kamuoyunda “yenilenme” duygusundan çok “tasfiye” algısı oluşturdu.

Oysa siyaset, kendi evinin içinde kendi evlatlarını tasfiye ederek büyüyemez. Enerjisini topluma vermesi gereken bir hareket, enerjisini kendi içine harcadığında iktidara değil, yalnızlığa yürür. İnsan davranışının temel bir gerçeği vardır. İnsan, etkili olduğuna inandığı yerde kalır. Etkisiz olduğunu düşündüğü alanı ise sessizce terk eder.

Filozof Kirpi’nin Siyasal Yoksulluk üzerine yaptığı tespit tam da bunu anlatır: “İnsan enerjisini etkili olduğu alanlara yöneltir.” CHP’nin yaşadığı asıl kriz de burada başlamaktadır. Üyeler ve seçmenler, partinin ülkenin sorunlarını çözmekten çok kendi iç meseleleriyle uğraştığını gördüklerinde,........

© Sonsöz