Bir grup madenci yola çıktı. Ellerinde pankart, omuzlarında yorgunluk ama en çok da içlerinde bastırılmış çığlıklar vardı. Onlar Ankara’ya doğru yürürken aslında sadece kilometreleri aşmıyordu. Görülmeyeni görünür kılıyorlardı. Çünkü bu ülkede bazı meslekler vardır; Ancak bir felaket olduğunda hatırlanır. Ancak bir göçük olduğunda konuşulur. Ancak bir hayat söndüğünde değer kazanır. Madencilik, işte tam olarak böyle bir meslek. Yeraltında, karanlığın içinde, görünmeden çalışırsınız. Ama riskiniz hep görünürdür. Ve o gün madenciler şunu yaptı: Görünmeyen........

© Sonsöz