Büyüklerimizin dilinden sıkça dökülen bir söz vardır: “Nerede o eski günler?” Bu söz, sadece geçmişe duyulan özlemi değil, aynı zamanda kaybolmaya yüz tutmuş birçok güzel değerin ardından duyulan hüznü de anlatır. Gerçekten de günümüzde insanlar bir arada yaşamasına rağmen birbirinden giderek uzaklaşmış, teknolojik olarak yakınlaşırken gönül bağları bakımından mesafeler artmıştır.

Eskiden komşuluk ilişkileri hayatın en önemli parçalarından biriydi. Bir evde pişen yemek komşuya gönderilir, hasta olanın kapısı çalınır, ihtiyaç sahibi olanın derdi paylaşılırdı.

Akrabalık bağları da çok daha güçlüydü. Amcalar, dayılar, teyzeler, halalar, kuzenler sık sık bir araya gelirlerdi. Özel bir sebep olmasa bile insanlar birbirlerini ziyaret eder, hâl hatır sorar, birlikte vakit geçirirdi. Büyüklerin elleri öpülür, duaları alınır, aile büyükleri saygının ve sevginin merkezinde yer alırdı.

Dinimizin de önemle üzerinde durduğu sıla-i rahim, yani akrabalık bağlarını koruma ve sürdürme anlayışı günlük hayatın doğal bir parçasıydı. İnsanlar kilometrelerce yol giderek akrabalarını ziyaret eder, uzun zamandır görüşemedikleri yakınlarıyla hasret giderirdi. Bu ziyaretler sadece bir gelenek değil, aynı zamanda sevginin, saygının ve vefanın göstergesiydi.

Bayramlar ise bambaşka bir anlam taşırdı. Bayram sabahları erkenden kalkılır, en güzel kıyafetler giyilir, camilerde bayram namazı kılınırdı. Ardından aile büyükleri ziyaret edilir, eller öpülür, dualar alınırdı.

Çocuklar bayram harçlığı almanın heyecanını yaşar,........

© Sonsöz