Bu kavramın insan zihnindeki ilk belirtileri yasalar ve kanunlar olduğu görülür, yasalar adaletin bir aracı olabilir ama adaletin kendisi değildir. Buna rağmen insanlar çoğu zaman adaleti, yalnızca mahkeme salonlarında dağıtılan bir şey gibi algılar, çünkü hukuki süreçler somuttur; belgeleri, kararları, cezaları vardır. Oysa bir insanın hakkını yemek, onu küçük düşürmek, emeğini görmezden gelmek ya da sessizce mağdur etmek çoğu zaman görünmezdir. Bu tür haksızlıklar resmi kayıtlara geçmez, gazetelere manşet olmaz, mahkeme kararlarına dönüşmez. Bu yüzden de zihinlerde “adalet” kavramıyla doğrudan ilişkilendirilmez.

Bir diğer neden, İnsanlar adaleti, devletin, mahkemelerin ya da “sistemin” görevi olarak görmeye daha yatkındır. Bu bakış açısı, bireyin kendi davranışlarını sorgulamasını zorlaştırır. Oysa gerçek adalet, yalnızca büyük davalarda değil, günlük hayatın........

© Sonsöz