İnsan ilişkilerinde en büyük yanılgılarımızdan biri, hayatımızdan çıkan herkesin bir eksiklik bıraktığını sanmamızdır. Oysa bazen eksilen insanlar değil, yüklerdir.

Bir dostluk biter, üzülürüz. Bir ilişki sona erer, günlerce nedenini düşünürüz. Bir arkadaş uzaklaşır, kendimizi suçlarız. Sürekli aynı soruyu sorarız: "Neden böyle oldu?"

Belki de asıl sormamız gereken soru şudur: "Ya böyle olması gerekiyorsa?"

Hayatımızdan çıkan insanlara karşı garip bir direncimiz var. Kapıyı kapatmak istemiyoruz. Kopan bağları yeniden bağlamaya çalışıyoruz. Mesafe koyanlara ulaşmaya, gitmek isteyenleri tutmaya, biten şeyleri sürdürmeye uğraşıyoruz. Çünkü kaybetmek istemiyoruz.

Ama bazen kayıp sandığımız şey, aslında kazancımızın başlangıcıdır.

Bir insanın hayatımızda kalması gerektiğine........

© Sonsöz