Yer altının karanlığından çıkan ses, bazen yer üstündeki en aydınlık gerçeği anlatır.

Çankaya Belediyesi bahçesinde yankılanan o ses tam da böyle bir şeydi…

Güneşi görmeden çalışıyorsunuz.

Toprağın yüzlerce metre altında, bir avuç ışığa hasret…

Nefesiniz bile emanet.

Sonra bir gün çıkıp diyorsunuz ki:

“Emeğimizin karşılığını istiyoruz.

Ne büyük cümle değil mi?

Ama ne yazık ki, en çok da bu cümle zor geliyor bazılarına.

Ankara’da, Çankaya Belediyesi bahçesinde bekleyen o maden işçileri…

Aslında sadece maaş istemiyorlardı.

Onlar, insanca yaşamanın tarifini yapıyorlardı.

Madencilik öyle masa başı işi değildir.

Orada “mesai bitti” diye bir lüks yoktur.

Orada hayat, saatle değil, riskle ölçülür.

Ve bir anda, ekmek kavgası hayat mücadelesine........

© Sonsöz