Geçen hafta yazacaktım aslında. Başlıyordum; olmadı. Öylece kaldı. Kimileyin başıma gelir. Sık sık yinelenmedikçe, olsun varsın. Yeniden aynı yazıyı yazarsan, bir ihtiyaç zorluyor demektir. Gereksinim derdim çok eskiden. Şimdi bıraktım. Bir askerlik arkadaşım vardı; pek öyle okuryazar sayılmazdı. Okurdu az çok, ama yazarlıkla bir ilgisi yoktu. Yine de, ara sıra, fikir yürütürdü kullanılan yeni sözcüklerle ilgili olarak. Beğendiklerini değil, beğenmediklerini söylerdi. Bu gereksinim sözcüğü de onlar arasındaydı. “Ne bu yahu” derdi; “tiksinmeyi akla getiriyor. En azından, kullanım alanını daraltmak gerekir. Yeme içme gereksinimleri denir mi? Tiksiniyorsan, yeme kardeşim!” 

Onun vırvırından etkilenmemle başladı, sonra soğudum o sözcükten. Her neyse… Konuşurken, yazarken kullandığımız, daha çok da kullanmadığımız her sözcük için bir gerekçemiz olmalıdır. Vardır zaten; farkında olmasak da vardır. Dağlarca’nın dizesidir yanılmıyorsam, “Türkçem, benim ses bayrağım” demiş ya, biraz şovenist havalı gelse de, aklımızda bulunmalıdır.

Ortaklaşa dergisinin Mart sayısını geçen hafta almıştım. Yeni bir kitabı ya da dergiyi ilk elime aldığımda, önce kapağına demeyeceğim, onu hemen görüyorsun, çevirip arka kapağına bakarım. Bu kez de öyle yaptım.

Bir odanın fotoğrafı. “Okuma yazma atölyesi” imiş. Giysilerden anladığımız kadarıyla, ısıtılma eksikliği ya da güçlüğü olan bir mekân. Yüzüğünden evli olduğu anlaşılan kadın öğrenci yine bir kadın olan öğretmenin işaretlerine dikkat ederken kurşun kalemiyle bir şeyler yazmaya çalışıyor. Arkadaki duvarda, bana sorulursa, bizim Behice Hanım’ın en güzel fotoğraflarından biri. Bir insan böyle gülebiliyorsa, yaptıklarından mutluluk duyuyor demektir. Bunu aklımdan mı geçiriyorum yoksa alçak sesle mırıldanıyor muyum, diye düşünürken, sesim beni uyarıyor. Neyse, yanımda yöremde kimse yok…

Meğer TKP’nin semt evlerinden birinde çekilmiş bu fotoğraf. Yerleşti artık, böyle ayrı yazılıyor. Dilimizin bir türlü yeterince yerleşmemiş yazım kurallarına göre doğrusu bu mudur, emin değilim. Ama ben........

© soL