1 Mayıs’a maden işçilerinin dokuz günlük Ankara direnişinin kazanımıyla giriyoruz. İşçiler kamuoyunun gündemine girmeyi başardılar. Elde ettikleri meşruiyetin Başkent’te 1 Mayıs’la bitişmesi iktidarın canını fazlasıyla sıkmaya adaydı. Sonuçta kazanan madenci oldu. Doruk madencileri için 1 Mayıs çarpan etkisi yaratmıştır. Ayağa kalkan işçilerin başarısıdır.

Madenciler sadece haklarını almadı, tüm topluma ortada ne denli büyük bir yağma olduğunu da anlatmış oldu. İktidar kömür madenini özel sektöre alım garantisiyle açıyor. Patron yıllarca garantili kömürü satıp parasını alıyor. Başka da bir şey yapmıyor. Baca, filtre, tek kuruş harcamıyor, hatta işçinin ücret de ödemiyor. İşçi hakkını arayıp kazanınca bile ruhsatı cebinde durmaya devam eden maden şirketinin patronu, devletin kendisini bir de böyle finanse etmesini sağlıyor.

Emekçi halkın malı olan madenlere şirketlerin nasıl çöktüğü ve yağmayı sürdürülebilir kılmak için devletin nasıl bir rol üstlendiği madencinin hikayesinden anlaşılmış olsa gerek. Sermaye karşıtı olmayan devlet müdahalesinin ne anlama geldiği de.

Sermaye sınıfının el koyduklarına el konulmadan bu soygundan kurtulmanın yolu var mı? Ödenmeyen ücretleri için Ankara’da direnen maden işçilerinin malı olan kömür onlara ve çocuklarına, yani topluma dönmeden düze çıkma şansı var mı?

Demek ki her şey emek sermaye çelişkisinin ürünüymüş. Devlet de, maden de, madene verilen ruhsat da, ödenmeyen ücretler........

© soL