İslam dünyasında modernleşme rekabet ve sömürgeciliğin gölgesinde şekillendiği için bir özneleşme süreci olmaktan çok bir kurtarma operasyonu olarak tecelli etti: Müslümanları kurtarmak. Böyle bir sorunun varlığına kanaat getirenler kabaca iki tür formül geliştirdi. Formüllerin birincisi “Müslümanları İslamdan kurtarmak” formülüydü. İkincisi ise “İslamı Müslümanlardan kurtarmak”. Birincisi Batılılaşmacı laikliği doğurdu. İkincisi reformcu dindarlığı. Birşeylerin değişmesi gerektiği konusunda iki çizgi de hemfikirdi. Ancak bunun nasıl olacağı konusunda birinci grup radikal bir tasfiyeyi savunurken ikinci grup tedrici bir reformculuğu öneriyordu.

Birinci grubun jakobenizmi kurtarıcılık ve ilerleme adına ikinci gruba gericilik ve yobazlık yaftasını yapıştırdı. Bu insafsız tutum ve baskı daha sonra İslamın kimlikleşerek bir politik projeye dönmesini daha da teşvik etti.

Seküler Batıcılığın kendi Müslüman kimliğine ilişkin negatif radikalizmi daha sonra billurlaşacak olan ikinci kuşak İslamcılığın Müslüman kimliğine dair özcü radikalizminin bir tür aynadaki........

© Serbestiyet