Dünya bildiğin gibidir. Kendinden ayrı bir dünyayı bilmek istemek kendini bilmemektir. Alem insanın ışığıyla aydınlanır, kararmasıyla da söner. Dünyamızın merkezinde biz varız, dünyamız bizim bakışımızın rengiyle boyanır. Dünyayı ona bakarak biz inşa ederiz. Teknisyenler buna ‘gerçekliğin toplumsal inşası’ gibi fiyakalı isimler verirler. Bu ortak dünyamız için böyle olduğu gibi kişisel (sübjektif) dünyamız için de böyledir. Her insan kendi dünyasının merkezidir.

Bu kalabalık dünyadan korunmanın ve onu korumanın en iyi yolu ona iyiliği önceleyen bir nazarla, iyide ısrar........

© Serbestiyet