Futbol, nihayetinde bir felsefe meselesidir. Bir milletin sahaya yansıttığı oyun, o milletin zihniyetine, sabrına, disiplinine ve hatta varoluşsal derinliğine ayna tutar. Türkiye’nin Paraguay karşısında aldığı 1-0’lık yenilgi, sadece skor tabelasında kalan bir mağlubiyet değildir.O, daha derin bir yapısal acziyetin, sistemsizliğin ve geleneksizliğin somut bir tezahürüdür. Avustralya maçından sonra ikinci kez aynı hikâyeyi yaşamak, tesadüf değildir; kronik bir hastalığın semptomudur.

Maçın istatistikleri ilk bakışta aldatıcı bir zafer tablosu çiziyordu: Yüzde 70’in üzerinde topa sahip olmak, rakibi kendi yarı sahasına hapsetmek, yüksek sayıda şut üretmek… Ancak modern futbolun asıl gerçeği, topun nerede olduğu değil, ceza sahasının merkezinin kimin elinde olduğudur.

Paraguay, klasik Güney Amerika pragmatizmiyle merkezini kapattı, dar ve kompakt bir blok oluşturdu. Türkiye ise genişliği ele geçirdi ama o genişliği derinliğe çeviremedi. Hakan Çalhanoğlu ve Orkun Kökçü’nün pas trafiği oyunu tempo bakımından domine etti; fakat Arda Güler sırtı dönük, Kenan Yıldız iki stoper arasında sıkışmış halde kaldı.

Çizgi kırıcı paslar, üçüncü adam koşuları ve ceza sahası içinde yaratılan sayısal üstünlük üretilemeyince, hücumlar kenar........

© Serbestiyet