Metronun son durağında, geniş bir alanda Arkadaş Band şarkıları söyleyeceğiz. Bilen bilir, hem çocuklar hem yetişkinler için birçok dilden şarkılar üretmeye, çalmaya, söylemeye çalışan böyle bir ekibimiz var.

Çalgılarımızı hazırlarken 8-10 yaşlarında üç karaşın çocuk çıkageldi – Hugo’nun kaleminden fırlamış üç Gavroche. İkisinin ağzında sigara var. Kirli yüzlerindeki ışıltılı çocuk güzelliğini saklamak isteyen afili yürüyüşlerle, ağızlarından duman üfüre üfüre bizim olduğumuz tarafa yaklaştılar. Boyları birazcık daha uzun olsa, tehditkâr sayılabilirdi gelişleri. Yalnızca sevimliydiler. Gelip geçmeye niyetliydiler, bizim selamımızı alınca duraksadılar.

Gitarıma bakan çocuklardan biri, “Abi ben de gitar biliyorum” dedi. Çalgıyı boynumdan çıkarıp onunkine astım. Acemi parmaklarla tellere dokundu. Diğer iki arkadaşı da sırayla gitarı ince boyunlarına taktılar. Penayı nasıl tutacaklarını sordular, gösterdim. Onlar tellere vururken ben sol elimle akorlar basınca çıkan uyumlu sesler, sözcüğün gerçek anlamıyla, ağızlarını açık bıraktı. Sonra melodika geldi. Onu da denemek istediler. Onur üflerken tuşlara basıp çıkan tınıları heyecanla dinlediler. Darbuka daha tanıdık geldi, biraz da ona vurdular. Galiba bazısı ilk kez bir enstrümana dokunuyorlardı. Belki de........

© sendika.org