“Sevgi neydi? Sevgi emekti.” Yıllardır hafızamızda yaşayan bu cümleye bugün bir şey daha eklemek gerekiyor: Sevgi, yalnızca emek değil; yükü birlikte taşımaktır. Çünkü insanı yoran şey her zaman görünen işler değildir. Asıl yoran, çoğu zaman görünmeyenlerdir. Bir evin eksiklerini ilk fark eden olmak… Alınacakları kimse söylemeden düşünmek… Çocuğun yarınki ihtiyacını bugünden hesap etmek… Evin düzenini, huzurunu, dengesini aynı anda kollamak… Bütün bunlar çoğu zaman işten sayılmaz. Oysa bazen en ağır emek, elde değil zihinde taşınır. Bir işi yapmak kadar, onu sürekli düşünmek de yorar. Bir sofrayı kurmak kadar, o sofrada huzuru korumak da emektir. Bir evi toparlamak kadar, o evin duygusunu ayakta tutmak da emektir. Kadınların omzunda biriken görünmeyen yük, tam da budur. Üstelik hayatın başka alanlarında bu yük son derece kıymetlidir. Sezmek… Yön vermek… İnsanları bir arada tutmak… Gerilimi azaltmak… Doğru sözü doğru zamanda söylemek… Dışarıda bunlara beceri denir. Temsil........

© Samsun Gazete Arena