Det var ein heilt vanleg måndag i Tromsø. Ein slik kveld der byen er litt trøytt, og lyset heng lågt over gatene.

Eg er bygdegut. For meg er by enkelt: nye klede, ein hårklipp, eit godt måltid – og kanskje eit møte med eit nytt menneske. Så reiser eg heim igjen, med litt bagasje i hendene… og ofte litt meir i hjartet.

Men denne gongen vart det noko anna.

Eg gjekk inn på ein brun pub. Ein slik plass der livet set seg i veggane.

Der sat ein mann. Eg sette meg ved sida av han. Vi byrja å prate.

Han var der fordi mora låg på sjukehus. Han var redd. Du såg det i augene hans.

Så kom ein annan mann inn. Han sette seg ned. Han var der fordi sonen hans låg inne på psykiatrisk. Han ville ta livet sitt. Igjen og igjen.

Tre vaksne menn. Ingen kjende kvarandre. Men der, i det rommet, var det ikkje lenger framande. Det var berre menneske.

Vi prata. Og vi kjende det same. Maktesløysa. Kjærleiken. Frykta for å miste.

Og så… skjedde det noko.

Vi tok kvarandre i hendene. Midt i ein tom brun pub i Tromsø – tre vaksne mannfolk – og vi bad.

Vi bad til vår Herre.

Ikke om pengar. Ikke om makt. Men om eitt lite glimt.

Eit lite lysglimt av livsglede for ein ung gut som hadde mista viljen til å leve.

At han kunne få kjenne det igjen: At livet på denne vakre, blå planeten er verdt å halde fast i.

Der sat vi. Tre menn som aldri hadde møtt kvarandre før. Og kanskje aldri kjem til å møtast igjen.

Men i det augeblikket var vi brør.

© Ságat