Dei som sit åleine, tviheld på mobilen som om stillheita har blitt farleg. Fingrane glir rastlaust over skjermen. Nye bilete. Nye meldingar. Nye videoar. Nye små drypp av verda utanfor – medan den indre verda får mindre plass.

Sjølv freistar eg noko anna.

Eg sit berre og ser rundt meg. Draumande. Tenkjande.

Eg tenker tilbake på tida før mobilen tok over ventetida. Då folk sat åleine på flyplassar, ferjekaier og buss-stasjonar utan å måtte fylle kvart sekund med inntrykk. Nokon las ei avis. Andre........

© Ságat