Bu mesele tamamen ‘gayb’ alemine ilişkin olup; anlatılan oluş ve tecelliler farklı bir âlemde, farklı varlık boyutunda, farklı şartlar içinde gerçekleşmiştir. İnsanoğlunun sınırlı aklı ise gayba ait meselelerin mahiyetini idrakte aciz kalmaya mahkumdur. Mi’rac aklın bittiği, imanın başladığı yerdir.

Hz. Peygamber’in Mi‘racda Allah’ı görüp görmediği meselesi hakkında İbn Abbas (ra)’dan gelen rivayete göre Resûl-i Ekrem (sav):“Ben, yüce Rabbimi gördüm!” buyurmuştur. (1) Müfessirler bunu, “Peygamberimiz, kalb gözüyle Allah’ı gördü” şeklinde izah ederler. (2) Bir başka rivayette Peygamber Efendimiz’in, “Rabbini gördün mü?” sorusuna “Bir nûr gördüm!” diye cevap verdiği nakledilir. (3)

Necm 17,18-“(Peygamber bu olayı yaşarken) gözü, ne kaydı, ne de sınırı aştı. Andolsun O, Rabbinin âyetlerinden en büyüğünü gördü.”

Hz. Peygamberin (asm) kalb gözüyle Allah’ı gördüğünü söyleyenlere karşılık Necm suresi 17. âyette “göz” anlamına gelen ‘basar’ kelimesinin kullanılmış olduğu dikkate alınarak gözle görmenin kastedildiği düşünülmüştür. Öte yandan 18. âyette “Rabbini gördü” denmeyip “Rabbinin âyetlerinden en büyüğünü gördü” buyurulduğuna göre, bu ifadenin zâhirinden O’nun zâtını gördüğü anlamı çıkmaz. Fakat bu konuyu açıklarken Râzî’nin kullandığı bir ifade* bize şu mânayı düşündürmüştür: Rü’yet (Allah’ı görme) en büyük âyet olunca burada “kübrâ” (en büyük) kelimesini “rü’yet” ile tefsir edebiliriz. Bunu da iki yönlü düşünmek mümkündür:

a) Rabbinin âyetlerinden yani mûcizelerinden en büyüğü olan rü’yet mûcizesini gördü;........

© Risale Haber