Bir çocuğun gözyaşı, bir annenin duâsı, Rabb'in sonsuz rahmeti

Ey Rabbim...

Kalbimizdeki o minik kıpırtıyı Sen biliyorsun.

Bir çocuğun okul koridorunda asılı fenerlere bakarken gözlerinin dolmasını, "Anne, bugün orucumu tuttum, Rabbim beni gördü mü?" diye sormasını... O an, iman kalbe düşer; bir damla gözyaşıyla, bir tebessümle yerleşir.

Rabbimiz ne kadar güzel buyuruyor:

"Allah, göklerin ve yerin nurudur..."[1]

Ama o nur, kalbe değmeden, gözlerimizi yaşartmadan aydınlık olmaz. İman, bir çocuğun minik elleriyle açtığı sadaka kutusunun titreyişinde, bir annenin iftar vaktinde evladına sarılıp "Allah'ım, kalbini nurlandır" diye dua ederken döktüğü sessiz gözyaşında saklıdır.

Bediüzzaman Hazretleri'nin o yürek dağlayan sözüyle: "İman hem nurdur, hem kuvvettir. Hakiki imanı elde eden adam, kâinata meydan okuyabilir."[2] Ama o meydan okuma, önce kendi içindeki fırtınalara karşı başlar. Çocuklarımızın kalbine iman ekilmezse, ne kadar akıllı olurlarsa olsunlar, ruhları bir çöl gibi kurur; gözleri dolar ama ağlayamaz, kalpleri dolar ama sevemez. Bu savrulmuşluk içinde körpe dimağımız kaybolur gider. Bu körpe belki senin evladın, yeğenin, torunun, kardeşindir. Sen buna razı mısın?

Peygamber Efendimiz (s.a.v.), gözlerimizi yaşartan o merhamet dolu sesiyle buyurur:

"Merhamet etmeyene merhamet edilmez."[3]

Ve bir başka hadisinde:

"Müslüman, Müslüman'ın kardeşidir; ona zulmetmez, onu (darda) yalnız bırakmaz."[4]

İşte "Maarifin Kalbinde Ramazan" bu yüzden var... Okul sınıflarında çocuklar birlikte fenerler asarken, minik elleriyle "Arkadaşıma hurma vereceğim" yazarken... Bir öğretmenin sesi titreyerek "Bugün orucumuzu tuttuk, şimdi Rabbimize şükrediyoruz"........

© Risale Haber