Fatih Kandaz

İnsan ekseriyetle israf denildiğinde yalnız nimetin zayi olmasını hatırlar. Hâlbuki dikkat edilirse israfın yalnız maddî bir ciheti yoktur. Nimetin israfı olduğu gibi, nimetten alınacak hikmetli lezzetin de israfı vardır.

Cenâb-ı Hak, nimetleri yalnız mideyi doldursun diye yaratmamıştır. Her nimet, arkasında Mün'im-i Hakikî'yi tanıtan bir mektup, bir ihsan ve bir davettir. O nimetten alınan helâl lezzet ise şükrün mayası hükmündedir. Çünkü insan, tattığı nisbette nimetin kıymetini hisseder; hissettikçe hamdi artar; hamdi arttıkça nimetin hakikî sahibini daha ziyade tanır. Risale-i Nur'da şükrün, nimeti Mün'im hesabına bilmek ve o nimeti O'nun namına sarf etmek olduğu nazara verilir.

Meselâ sıcak içildiğinde lezzeti kemalinde hissedilen bir çayı düşünelim. Eğer insan onu lüzumsuz yere bekletir, en güzel hâlini kaçırır ve sonra isteksizce içerse, elbette çay yine nimettir; fakat nimetin ifade ettiği lezzet tam........

© Risale Haber