Duyguların Doğal Yapısı ve Hans’ın Davranışlarının Gerekçeleri

İnsan fıtratı, doğuştan âciz ve zayıf, fakir ve muhtaç yapıdadır. Onun aklı ve şuuru, ona zaman algısı ve soyut düşünme boyutu hediye eder. Bu algı ve boyut ise insanın acz ve zaafını, fakr ve ihtiyacını sonsuzlaştırır. Her insan gelecek zaman algısıyla, kendi kişisel ömrünün sonunu görebildiği gibi, asrının sonunu, Kıyamet anında dünyanın sonunu da aklıyla görebilmekte… Gelecek zamanın belirsizlik ve karanlığı onun ruhuna endişe ve korkuları yağdırmaktadır. Aynı zamanda her insan geçmiş zaman algısıyla kendi kişisel geçmişini anne karnı dönemine kadar aklıyla görebildiği gibi, türünün başlangıç zamanını ve kâinatın başlangıç zamanını da görebilmektedir. Geçmiş zamanın gösterdiği, elden çıkmış güzellikler, tatlı nimetler ve masumiyet dönemi onun kalbinde ve duygularında bir üzüntü ateşini tutuşturmakta ve hasret dumanları o insanın iç dünyasını kaplamaktadır. Yetişkin her insanın en geniş manasıyla taşıdığı bu algı gençlik, çocukluk ve bebeklik şeklinde geriye gittikçe daralan daireler olarak akla görünür.

Evet doğan her bebek, son derece âciz ve zayıf; son derece fakir ve muhtaçtır. Onu himaye edecek şefkatli sığınak, onu besleyecek tatlı kaynak annesi ve onun kucağıdır. İnsan ömrünün 0-2 yaş arasında onun için temel ve olmazsa olmaz varlık “annesi” dir. Bu yaş aralığında bebekte, id dediğimiz nefis, hâkimdir.........

© Risale Haber