İnsanlar hələ də yaxın keçmişimizi müzakirə etməkdə davam edirlər. Amma çox təəssüf ki, bir çoxu hələ də obyektiv tərəfləri tamam görmür. O gün biri deyir ki, bəs Xalq Cəbhəsi olmasaydı Qarabağ işğal olunmazdı. Razıyıq, çox böyük səhvlər oldu, özü də bəzi kütbeyin, ambisiyasıyla ağılı mütənasib olmayan, tutduqları vəzifəyə qəti uyğun gəlməyən bəzi adamların ucbatından. Amma Gürcüstanda Cənubi Osetiyanı, yaxud da Abxaziyanı kim "satdı” ruslara? Yoxsa bunu da bədbəxt Qamsaxurdiya və silahdaşları etdi? Kiçicik bir Dnestryanı bölgə kimi problemi Moldova hələ də həll edə bilmir... 

Kim etdi bunları? Əlbəttə, qonşu Rusiya, hansı ki, indinin özündə Ukraynaya qarşı müharibə aparır, digər post-sovet ölkələrinə gələcək müdaxilələrçün ideoloji bazis - fundament hazırlayır; guya Kremli bu siyasi seqmentdəki rusdilli əhalinin – "linqvistik azlıqlar”ın problemləri narahat edir!..

Biz 1994-cü ildə atəşkəsə razılıq verdik. Əslində bir az aşağılayıcı qərar idi bizimçün, amma başqa çıxış yolu yox idi. Ölkəyə kiçik də olsa, pauza lazım idi ki, bəzi problemlər həll olsun.

Sonra nə baş verdi? 1996-cı ildə ATƏT-in Lissabon sammiti oldu. Bizim bütün müxalifət dairələri, ekspertlər və jurnalistlər orada Qarabağla bağlı qərarı Azərbaycanın növbəti uğursuzluğu kimi dəyərlənidirdilər. 

Az qala 2000-ci ilədək belə tənqidi fikirlər səsləndi. Yadıma gəlir, Lissabon sammitinin qərarı........

© Qaynar