Meraklı biri yol ağzında Nasrettin Hoca’yı durdurmuş ve biraz da safça sormuş:

“Hocam, dünya ne tuhaf! İnsanlar sabah olunca Ahmet bir yana, Mehmet bir yana gidiyor. Herkes ayrı bir yöne savruluyor. Bu hâl nedendir?”

Hoca gülümsemiş ve şöyle demiş:

“Bunun nedenini bilmiyor musun be adam?”

“Bilemedim be Hocam, sen de hele…”

“Bir düşün bakalım: Herkes aynı yöne gitse ne olur?”

“Ne olacak, a avanak! Dünyanın dengesi bozulur.”

Şimdi metnin düşünce tarafına gelirsek,  Nasrettin Hoca sadece güldürmüyor; topluma, insana ve hayata dair çok derin bir ilkeye işaret ediyor. Soruyu soran kişi, insanların farklı yönlere gitmesini bir düzensizlik gibi görüyor. Onun zihninde düzen, herkesin aynı şekilde davranması demek. Hoca ise bunu tersine çeviriyor ve asıl dengenin farklılıkta olduğunu söylüyor.

 Toplum, tek tip insanların yan yana dizildiği bir kalabalık değildir. Sağlıklı toplum; farklı mizaca, farklı göreve, farklı düşünceye, farklı ihtiyaca sahip insanların birlikte kurduğu bir dengedir. Çiftçi, öğretmen, sanatçı, işçi, düşünür, anne, çocuk, yaşlı, genç; hepsi başka yöne gidiyor gibi........

© Pusula Gazetesi