Αλεξάνδρα Παναγοπούλου

Τα «30 τ.μ.» είναι πρώτα απ’ όλα ένας πραγματικός χώρος. Ένα μικρό σπίτι, «δύσκολα βιώσιμο», όπως το περιγράφει ο ίδιος ο Γιώργος Κυλπάσης, με μια κουζίνα, ένα τραπέζι, ένα μικρό χωλ-σαλόνι, αντικείμενα που επανέρχονται στο βλέμμα και γωνίες που δεν αφήνουν πολλά περιθώρια διαφυγής.

Κι όμως, αυτός ο περιορισμένος χώρος έγινε σταδιακά κάτι πολύ μεγαλύτερο: ένα φωτογραφικό αρχείο σχεδόν έξι χρόνων, ένα προσωπικό ημερολόγιο, μια διαδρομή από την προ και μετά Covid εποχή, από την Πάτρα στην Αθήνα, από την αναβολή στην απόφαση να εκτεθεί. Και για εμάς, τους φίλους του Γιώργου, αυτά τα 30 τ.μ. έγιναν χώρος φιλοξενίας, ξενυχτιού και κουβέντας, ξεκούρασης αλλά και προετοιμασίας.

Στην πρώτη του ατομική έκθεση φωτογραφίας, που παρουσιάζεται στον χώρο O.art.ath στην Κυψέλη, ο Γιώργος Κυλπάσης δείχνει τον τρόπο με τον οποίο ένας άνθρωπος προσπαθεί να βάλει σε σειρά τη ζωή του, κοιτώντας ξανά και ξανά τους ίδιους τέσσερις τοίχους. Εκεί όπου η καθημερινότητα μπορεί να μοιάζει στενή, η φωτογραφία ανοίγει χώρο. Για σκέψεις, μνήμες, ματαιώσεις, συντροφικότητα, μοναξιά, αλλά και για εκείνες τις μικρές μετακινήσεις μέσα μας που δεν φαίνονται πάντα με την πρώτη ματιά.

Ο ίδιος μιλά για την Πάτρα που κουβαλά ακόμη μέσα του, για την Αθήνα που άλλαξε τον τρόπο που παρατηρεί, για τον Ιωάννη Τζανετέα που τον «πήρε από το χέρι» για να γίνει το βιβλίο και η έκθεση, αλλά και για την αγωνία της στιγμής που κάτι πολύ ιδιωτικό βγαίνει σε δημόσια θέα.

Τα «30 τ.μ.» δεν είναι τελικά μόνο το μέγεθος ενός διαμερίσματος, αλλά ο χώρος όπου ένας αναβλητικός άνθρωπος αποφάσισε να σταματήσει να αναβάλλει.

Τα «30 τ.μ.» είναι ένας πραγματικός χώρος, το σπίτι σου. Πότε κατάλαβες ότι αυτός ο μικρός, προσωπικός χώρος είχε αρχίσει να γίνεται και φωτογραφικό αρχείο;

Τα 30 τ.μ  στην πραγματικότητα είναι ένας όντως πολύ μικρός και πρακτικά «δύσκολα» βιώσιμος χώρος, για οποιονδήποτε άνθρωπο, που σημαίνει πως θέλοντας και μη δεν τον μοιράζεσαι εύκολα. Η ματιά περιορίζεται  σε πολύ συγκεκριμένα αντικείμενα, θέα. Οι καθημερινές συνήθειες σου σε αυτό… το ίδιο, απ’ το υπνοδωμάτιο, στο μικρό χωλ-σαλόνι που οριακά θυμίζει χώρο αναμονής σε ιδιωτικό ιατρείο- γκαρσονιέρα, για να καταλήξεις τελικά στο μεγάλο τραπέζι για τόσο μικρή κουζίνα, να φας, να ακούσεις μουσική, να «χαζέψεις» ή και να δουλέψεις στο laptop, A!........

© Pelop