Αλεξάνδρα Παναγοπούλου

Η υπόθεση με τα κυκλώματα ναρκωτικών στα βόρεια προάστια δεν είναι μόνο αστυνομική είδηση. Όταν παιδιά 14, 15 και 16 ετών εμφανίζονται σε δικογραφίες ως κρίκοι διακίνησης και όταν γίνεται λόγος ακόμη και για προσπάθεια στρατολόγησης μαθητών 13 ετών, η κουβέντα δεν μπορεί να μείνει μόνο στις χειροπέδες.

Η είδηση έχει όλα τα στοιχεία που την κάνουν να ξεχωρίζει μέσα στη ροή: ναρκωτικά, ανήλικοι, παιδικές χαρές, σχολεία, πλατείες, στάσεις λεωφορείων, συλλήψεις. Διαβάζεται γρήγορα, προκαλεί ένα σφίξιμο, ίσως και μια εύκολη αγανάκτηση. Μετά έρχεται η επόμενη είδηση.

Μόνο που εδώ κάτι μένει πίσω.

Όταν η Αστυνομία ανακοινώνει ότι σε κυκλώματα διακίνησης ναρκωτικών εμπλέκονται παιδιά 14, 15, 16 και 17 ετών, η υπόθεση δεν τελειώνει με την εξάρθρωση. Εκεί αρχίζει το πιο δύσκολο κομμάτι. Γιατί πριν ένα παιδί φτάσει να περιγράφεται ως «επιχειρησιακό μέλος», πριν βρεθεί να κάνει διακίνηση ή να στρατολογείται από μεγαλύτερους, έχει προηγηθεί μια διαδρομή. Και αυτή η διαδρομή σπάνια είναι αόρατη από την αρχή μέχρι το τέλος.

Κάπου υπήρξε μια αλλαγή στη συμπεριφορά. Κάπου εμφανίστηκαν λεφτά, παρέες, απουσίες, επιθετικότητα, φόβος, μυστικά. Κάπου ένα παιδί άρχισε να περνά περισσότερες ώρες σε μέρη όπου δεν θα έπρεπε να βρίσκεται μόνο του. Κάπου κάποιος ενήλικας ίσως ανησύχησε, αλλά δεν ήξερε τι να κάνει. Κάπου κάποιος άλλος είδε και προσπέρασε.

Η εικόνα μαθητών που φέρονται να μπαίνουν σε τέτοια κυκλώματα δεν είναι μόνο υπόθεση παραβατικότητας. Είναι εικόνα εγκατάλειψης. Μια κοινωνία που ξαφνιάζεται όταν βλέπει παιδιά μέσα σε δικογραφίες, πρέπει πρώτα να αναρωτηθεί πόσο κοντά ήταν σε αυτά τα παιδιά πριν φτάσει η ώρα της Αστυνομίας.

Διαβάστε επίσης: Αττική: Ανήλικοι διακινούσαν ναρκωτικά σε μαθητές – Παιδικές χαρές, σχολεία και στάσεις τα «σημεία» τους

Το πιο βαρύ στοιχείο της υπόθεσης δεν είναι μόνο η ηλικία των εμπλεκομένων. Είναι οι χώροι. Παιδικές χαρές. Πλατείες. Στάσεις λεωφορείων. Σχολικά συγκροτήματα.........

© Pelop