Αλεξάνδρα Παναγοπούλου

Μπορεί το αρχαίο δράμα να βγει από το σχολικό βιβλίο και να γίνει εμπειρία; Μπορεί να ενώσει παιδιά από διαφορετικά σχολεία, χωριά και κοινότητες της Αιτωλοακαρνανίας σε μία κοινή σκηνική γλώσσα; Ο θεατρολόγος Δημήτρης Ζαπάντης επιχείρησε ακριβώς αυτό: να μετατρέψει τη Θεατρική Αγωγή από μάθημα σε ζωντανή πράξη, δίνοντας σε μαθητές Δημοτικού την ευκαιρία να συναντηθούν με μεγάλα κείμενα του αρχαίου δράματος όχι ως ύλη, αλλά ως σώμα, φωνή, κίνηση, πρόβα, ταξίδι και δημόσια παρουσία.

Την περσινή χρονιά, πέντε σχολεία παρουσίασαν τις «Τρωάδες» του Ευριπίδη. Φέτος, άλλα πέντε σχολεία συνέχισαν την προσπάθεια με τους «Πέρσες» και τον «Προμηθέα Πυρκαέα» του Αισχύλου. Συνολικά, μέσα σε δύο χρόνια, 10 σχολεία και 85 μαθητές συμμετείχαν σε ένα εγχείρημα που ξεπέρασε τα όρια μιας συνηθισμένης σχολικής δράσης και ταξίδεψε σε μαθητικό φεστιβάλ αρχαίου δράματος στην Αθήνα και σε συνέδριο στους Δελφούς, με τη στήριξη της Περιφέρειας Δυτικής Ελλάδας.

Στη συζήτηση που ακολουθεί, ο Δημήτρης Ζαπάντης μιλά για το πώς γεννήθηκε αυτή η ιδέα, για τις δυσκολίες του συντονισμού τόσων σχολείων, για τη δύναμη που αποκτά το αρχαίο δράμα όταν περνά στη σκηνή, αλλά και για όσα είδε στα παιδιά όταν βρέθηκαν μπροστά στο κοινό: δημιουργικότητα, πειθαρχία, φαντασία και δυνατότητες που συχνά μένουν αθέατες μέσα σε μια σχολική αίθουσα. Όπως λέει ο ίδιος, αυτό που μένει δεν είναι μόνο μια παράσταση, αλλά μια εμπειρία με ουσιαστικό αποτύπωμα στη ζωή των παιδιών.

Πώς ξεκινά ένας θεατρολόγος στην Αιτωλοακαρνανία να ενώσει πέντε σχολεία σε μία παράσταση – και πώς βρίσκει το κουράγιο να το ξανακάνει την επόμενη χρονιά με άλλα πέντε;

Σας ευχαριστώ για την ευκαιρία να μιλήσω για αυτή την προσπάθεια. Πιστεύω πως όταν κάνεις κάτι που αγαπάς, τότε αυτό παύει να μοιάζει με δουλειά. Το αρχικό μου όραμα ήταν να δημιουργήσω κάτι διαφορετικό μέσα στην εκπαίδευση, αξιοποιώντας τη βιωματική διάσταση της Θεατρικής Αγωγής. Με αρκετό μεράκι, διάθεση και τη στήριξη εξαιρετικών συναδέλφων, υλοποιήσαμε πέρυσι αυτή την ιδέα, παραμερίζοντας τις αμφιβολίες και τις αναστολές που συχνά γεννά ο πιο «καρτεσιανός» εαυτός μας. Έχοντας ως οδηγό τη γνωστή καζαντζακική ρήση «φτάσε όπου δεν μπορείς», προχωρήσαμε........

© Pelop