Σπάνια μια οικονομική πολιτική επενδύει τόσα σε έναν στόχο και βλέπει το αντίθετο αποτέλεσμα. Εδώ και χρόνια, η φορολογική αρχή αναπτύσσει ένα ισχυρό ψηφιακό οπλοστάσιο: myDATA, διασύνδεση ταμειακών με POS, ηλεκτρονικά βιβλία, ψηφιακό πελατολόγιο, υποχρεωτική ηλεκτρονική τιμολόγηση και διασταυρώσεις δεδομένων.

Ο στόχος είναι σαφής: περισσότερη διαφάνεια, περιορισμός της φοροδιαφυγής και αύξηση της εισπραξιμότητας. Η ψηφιοποίηση έχει πράγματι κλείσει πολλά κενά. Παράλληλα, όμως, το βουνό των ληξιπρόθεσμων οφειλών παραμένει.

Στην αρχή του 2026, οι φορολογούμενοι με ληξιπρόθεσμα χρέη προς το Δημόσιο ξεπέρσαν τα 4,8 εκατομμύρια. Τα νέα ληξιπρόθεσμα χρέη του πρώτου τριμήνου ξεπέρασαν τα 3 δισ. ευρώ. Την ίδια περίοδο, οι εισπράξεις από ληξιπρόθεσμες οφειλές έφτασαν περίπου τα 1,78 δισ. ευρώ. Η εισπρακτική προσπάθεια αποδίδει, αλλά το απόθεμα των χρεών παραμένει εξαιρετικά υψηλό.

Πώς εξηγείται το παράδοξο; Η απάντηση βρίσκεται σε τέσσερις δομικές αιτίες: βεβαίωση χωρίς αντίστοιχη είσπραξη, χρονική ασυμφωνία φόρων και ταμειακών ροών, άνιση πίεση στους ίδιους φορολογουμένους και μια χιονοστιβάδα οφειλών που αποδυναμώνει τη φορολογική βάση του αύριο.

Πρώτη αιτία: Τα μέτρα καταγράφουν, η ρευστότητα πληρώνει

Η τεχνολογική φαρέτρα της φορολογικής διοίκησης αντιμετωπίζει κυρίως το πρόβλημα της απόκρυψης. Φέρνει στο φως συναλλαγές που παλαιότερα έμεναν αόρατες, επιτρέπει ταχύτερες διασταυρώσεις και δημιουργεί ακριβέστερη φορολογική εικόνα. Αυτό αποτελεί πραγματικό επίτευγμα. Η βεβαίωση, όμως, απέχει από την είσπραξη.

Όταν το κράτος βεβαιώνει φόρο σε μια επιχείρηση χωρίς διαθέσιμο ταμείο, το ποσό εμφανίζεται ως δημόσιο έσοδο, αλλά σύντομα μπορεί να μετατραπεί σε........

© Pelop