Αλεξάνδρα Παναγοπούλου

Η Φαίδρα Βόκαλη, μέλος της ελληνικής αποστολής του Global Sumud Flotilla, γνωστή κινηματογραφίστρια με καταγωγή από την Κάτω Αχαΐα, περιγράφει μιλώντας στο pelop.gr τη στιγμή που η πολιτική απόφαση να σταθεί κανείς στο πλευρό της Γάζας έγινε βίαιη σωματική εμπειρία.

Μιλά για την αναχαίτιση, την κράτηση, την απώλεια ελέγχου και τη μεταχείριση που καταγγέλλει ότι υπέστησαν οι συμμετέχοντες, επιμένοντας πως «η απανθρωποποίηση ήταν ο κοινός παρονομαστής».

Με λόγο αιχμηρό, ασκεί σκληρή κριτική στη στάση της Ελλάδας και της Ευρωπαϊκής Ένωσης, απορρίπτει την ουδετερότητα απέναντι στη Γάζα και εξηγεί γιατί, μετά από αυτή την εμπειρία, «η κανονικότητα βρωμάει αίμα και απανθρωπιά».

Τι σημαίνει να αποφασίζει κάποιος ότι δεν αρκεί πλέον να παρακολουθεί όσα συμβαίνουν στη Γάζα από απόσταση, από τις οθόνες του, αλλά πρέπει να πάρει θέση με φυσική παρουσία;

Νομίζω ότι το σώμα είναι το τελευταίο και το πιο σημαντικό όριο που μπορούμε να βάλουμε σε αυτόν τον αγώνα. Το βλέπουμε και σε αγώνες άλλων συντρόφων που προχωρούν, για παράδειγμα, σε απεργίες πείνας, όπου το σώμα γίνεται πεδίο μάχης.

Στη δική μας περίπτωση, χρειαζόταν μια παραδοχή ότι θα υπάρξει μεγάλη σωματική ταλαιπωρία και ένα συνακόλουθο ρίσκο.

Αν και η αλήθεια είναι ότι δεν νομίζω πως περίμενε κάποιο άτομο από εμάς τόσο βίαιη μεταχείριση. Μετά ήρθε η συνειδητοποίηση ότι η ελευθερία δεν έρχεται δωρεάν. Έχει κόστος.

Διαβάστε επίσης: Η Φαίδρα Βόκαλη από την Κ. Αχαΐα αποκάλυψε όσα έζησε στο Ισραήλ ως κρατουμένη

Και πλέον δεν μιλάμε για κάτι θεωρητικό. Μιλάμε για μια κατάσταση που έχει θύματα και μπορεί να αφορά οποιονδήποτε.

Ακριβώς. Δεν υπήρχε καμία διάκριση ούτε σε σχέση με διαβατήρια, ούτε με χρώμα δέρματος, ούτε με φύλο. Όποιο άτομο στεκόταν υπέρ της Παλαιστίνης ήταν σε κίνδυνο.

Ποια ήταν η στιγμή που η αποστολή έπαψε να είναι πολιτική απόφαση και έγινε σωματική εμπειρία;

Από τη στιγμή που έγινε η αναχαίτιση. Όταν ανέβηκαν πάνω στο σκάφος μας, εκεί άρχισαν τα όπλα να ορίζουν τα σώματά μας: το πώς να σταθούμε και, στη συνέχεια, η βαναυσότητα με την οποία μας μεταχειρίστηκαν. Από εκείνη τη στιγμή και έπειτα, η εμπειρία έγινε σωματική.

Τι θυμάστε περισσότερο από τη στιγμή της αναχαίτισης, όχι ως πληροφορία, αλλά ως αίσθηση; Οι εικόνες που έφτασαν σε εμάς έδειχναν μια προσπάθεια εξευτελισμού.

Ναι. Νομίζω ότι η απανθρωποποίηση ήταν το κόνσεπτ όλων αυτών των συμπεριφορών και όλης της επιχείρησης. Πέρα από τη βία ως βία, τη σωματική κακομεταχείριση, τη λεκτική προσβολή, τον εξευτελισμό, ο κοινός παρονομαστής ήταν η απανθρωποποίηση.

Να νιώθεις ότι δεν έχεις αυτοκυριαρχία. Και μετά, η αίσθηση της αβεβαιότητας.........

© Pelop