Er was in het hele huis geen ballpoint meer te vinden. Toen mijn oude vader nog leefde, liet hij ze hier geregeld slingeren, maar na zijn dood verdwenen geleidelijk behalve zijn sudokuboekjes ook zijn ballpoints. Ik was er al aan gewend geraakt mijn afspraken – onleesbaar – op een papiertje te krassen met mijn huissleutel, (‘45 jan laadgeuter 33.15 u’ ‘85 feb intervwvwvw 27.80 u cafe De Fuigbrop’) toen ik bij de Hema tegen een schap vol ballpoints aanliep.

Terwijl ik stond te kiezen, voelde ik iets bij mijn knie. Ik keek naar beneden en zag een kinderkruintje. Terzijde van het kruintje verscheen ook een handje. Een zoekend handje. Instinctief greep ik het vast.

Iedereen kent dit verschijnsel: een klein kind, ergens........

© Parool