Sinds een aantal weken zit mijn oudste zoon in de ‘waarom-fase’. “Waarom moet ik
naar de crèche?” “Waarom is het geen lente?” “Waarom heb jij een roze muts?” “Waarom vind jij papa lief?” “Waarom bestaat de maan?”

Hiervoor hadden we de ‘twee-is-nee-fase’. Oftewel: de peuterpuberteit. Een rustige dreumes kreeg opeens een eigen mening. “Ik hoef geen trui.” “Je mág mijn neus niet snuiten.” “Ik éét mijn pasta niet op.” “Ik wil die crème niet.” “Jij moet mij tillen.”

Uiteraard hoorden hier ook de welbekende woedeaanvallen bij, meestal midden in een drukke supermarkt.

Als ouder leer je dat je juist op zulke momenten grenzen moet stellen. Je kind doet die trui wél aan, eet netjes zijn bord leeg en moet........

© Parool