“İnsan, hayatında olanlardan çok artık olmayanlarla yaşar.”  Milan Kundera

Yaş almak çoğu insanın sandığı gibi bir birikim değildir. Biriktirmek gençliğin işidir. Yaş almak ise eksiltir.

Oysa çocukluğumuzdan beri bize başka bir hikâye anlatılır. Yılların insana bir şeyler kattığı, yaşın bilgelik getirdiği, zamanın bizi büyüttüğü söylenir. Belki doğrudur. Ama zaman yalnızca eklemez; aynı zamanda geri alır. İnsan yaş aldıkça daha çok şey bilir, fakat daha az şeye inanır.

Gençlik ekler. Yeni insanlar, yeni heyecanlar, yeni inançlar ekler. Dünya genişliyormuş gibi görünür.

Sanki hayat sürekli büyüyen bir alan gibidir: yeni dostluklar, yeni şehirler, yeni ihtimaller…

Ama yıllar ilerledikçe hayatın hareketi tersine döner.

Artık eklemez. Sessizce çıkarır.

Önce insanlar eksilir.

Bir zamanlar etrafında duran, sesleri hayatın arka planını dolduran insanlar birer birer çekilir. Bazıları aramızdan ayrılır. Bazıları uzaklaşır. Bazıları ise hiçbir dramatik sahne olmadan, sadece hayatın içinden silinir.

Hayat bazen insanları koparmaz; sadece birbirinden uzaklaştırır.

Bir gün eski bir........

© Nokta Haber Yorum