“Dikkat, cömertliğin en nadir ve en saf biçimidir.” Simone Weil

Son zamanlarda içimde tarif etmekte zorlandığım bir eksiklik dolaşıyor. Bir kırgınlık değil bu, bir öfke de değil. Daha çok, hayatın içinde kendiliğinden bulunan bir şeyin yavaş yavaş çekilip gitmesine benziyor. Ne olduğunu tam tarif edemiyorum.

Bazen kalabalık bir masada otururken hissediyorum bunu. Herkes konuşuyor, gülüyor, birbirini dinliyor. Her şey yerli yerinde görünüyor. Ama yine de görünmeyen bir şey eksik sanki.

Bir odanın ışığı aynı kalırken sıcaklığının değişmesi gibi.

Belki insan, bazı şeylerin yokluğunu ancak onlar çekilip gittikten sonra fark ediyor. Bir dost sohbetinde, bir telefon konuşmasında, bir vedada bazen kısa bir anlığına hissediyorum bunu. Sanki herkes biraz geri çekilmiş gibi. Birbirinden değil belki ama hayatın içindeki o ölçüsüz yerden.

Eskiden bazı insanlar vardı. İnsan onların yanında hesap tutmayı unutuyordu. Ne kadar aradım, ne kadar arandım, ne kadar verdim, ne kadar aldım… Bunlar hiç akla gelmiyordu. Çünkü bazı ilişkiler rakamların değil, gönlün dilini konuşuyordu.

Bunun büyük fedakârlıklarla ilgisi olduğunu da sanmıyorum. Daha çok küçük şeylerle ilgiliydi: Durduk yere açılan bir telefon, uzun bir günün sonunda gelen kısa bir mesaj, insanın anlatmaya gerek duymadığı bir şeyi fark eden bir çift göz, hiç zamanı yokken vakit........

© Nokta Haber Yorum