“Anılar tıpkı kokular gibi istenmese de aniden hücum eder.” — Beatriz Sarlo, Geçmiş Zaman Çev. Peral Bayaz Charum – Deniz Ekinci

Bazı kokuların zamanı yoktur. Bunu ne bir kitapta okudum ne de birinden duydum. Yıllar sonra kendi hayatımda fark ettim. Bazen hiç beklemediğim bir anda, tanıdık bir koku gelip beni yıllar öncesine götürüyor. O an, geçmişi hatırlamıyorum; sanki yeniden yaşıyorum. Hafızam bazen bir insanın yüzünü unutuyor; ama yaşadığı evin kokusunu unutmuyor. Belki de hafıza günleri saymıyor. Benim değiştiğim anları saklıyor. Bir koku duyduğumda önce görüntüler gelmiyor. Önce his geliyor. Sonra o hissin peşinden sesler, ışıklar, odalar ve insanlar yavaş yavaş beliriyor. Belki de hafıza da aynı dili konuşuyor. Her şeyi anlatmıyor. Sadece kapıyı aralıyor. Gerisini kelimeler değil, içim tamamlıyor. *  *  * Hafızanın adil olduğunu hiç düşünmedim. Çünkü adil olsaydı, hayatımın en önemli günlerini eksiksiz hatırlardım. Oysa öyle olmuyor. Yıllarca emek verdiğim bir dönemi birkaç cümleyle anlatabiliyorum. Buna karşılık, sıradan sandığım bir öğleden sonranın kokusu aradan onlarca yıl geçse bile ilk günkü kadar canlı kalabiliyor. Böyle anlarda ister istemez durup düşünüyorum. Hafıza neye göre seçiyor? Neyi saklıyor? Neyi sessizce geride bırakıyor? Belki de hafızanın kendine ait bir adalet anlayışı var. Önemli sandıklarımla değil, bende iz bırakanlarla ilgileniyor. Çünkü bazen hayatımın dönüm noktası sandığım olaylar zamanın........

© Nokta Haber Yorum