Prof. Dr. Seyithan Deliduman

Algının çoğu zaman gerçeğin önüne geçtiği günümüzde en sık duyulan cümlelerden biri şudur:

“Kimse beni anlamıyor.”

İlk bakışta bu söz, anlaşılmayı bekleyen bir insanın hayal kırıklığını ifade ediyor gibi görünür. Oysa çoğu zaman bambaşka bir beklentiyi dile getirir. Belki de mesele, anlaşılmamak değildir.

Belki de asıl mesele, haklı görülmek istemektir.

Çünkü insan, çoğu zaman düşüncesinin anlaşılmasını değil, doğru kabul edilmesini ister. İtiraz edilmesini değil, onaylanmasını bekler. Karşısındakinin gerçeği araştırmasını değil, kendi yanında yer almasını arzu eder. Böyle olunca da anlaşılmak ile haklı görülmek arasındaki sınır belirsizleşir.

İşte tam bu noktada, “Kimse beni anlamıyor.” cümlesi bir tespitten çok bir savunma mekanizmasına dönüşür. Çünkü bu cümle, insanı kendisine şu zor soruları sormaktan kurtarır:

Acaba kendimi yeterince açık ifade edebildim mi?

Acaba düşüncem gerçekten tutarlı mı?

Acaba haklı olduğumu sandığım konuda gerçekten haklı mıyım?

Bu soruların yerine tek bir cümle geçer:

“Kimse beni anlamıyor.”

Böylece kişi, kendi düşüncesini sorgulamak yerine sorumluluğu başkalarına yükler. Oysa insanın kendisini sorgulaması, başkalarını suçlamasından çok daha zordur.

Elbette gerçekten anlaşılmayan insanlar da vardır. Önyargıyla dinlenmek, yanlış anlaşılmak ya da hiç dinlenmemek hayatın inkâr edilemez gerçeklerindendir. Bu yazının konusu ise bu durum değildir. Burada dikkat çekilen husus,........

© ngazete