Prof. Dr. Seyithan Deliduman

İnsanlığın hikâyesini bir koşu bandına benzetiyorum.

Giderek hızlanan bir koşu bandı…

İlk dönemlerini düşündüğümüzde, bu bant daha yavaştı. İnsan yürüyebiliyor, etrafına bakıyor, gökyüzünü seyrediyor, mevsimleri fark ediyor, yanında yürüyen insanla konuşabiliyordu.

Ömrü belki daha kısaydı.

Ama yaşadığı zamanın daha çok farkındaydı.

Sonra bant hızlandı.

İnsan da hızlandı.

Bir süre sonra yürümek yetmedi; koşmak gerekti. Derken insan, bandın hızını kendisinin belirlemediğini fark etti. Bant hızlandıkça ona ayak uydurmak zorunda kaldı.

Fakat tuhaf olan şu:

Dünya hızlandı ama insanın zamanı çoğalmadı.

Tam tersine, zamanımız daha fazla parçalandı.

Bir mesajı cevaplamadan yenisi geliyor. Bir işi bitirmeden diğeri başlıyor. Bir hedefe ulaşmadan yenisi önümüze konuyor.

Ve insan, bir süre sonra neden koştuğunu düşünmeyi bırakıyor.

Artık önemli olan nereye gittiği değil, geri kalıp kalmadığı oluyor.

Bir de yük taşıyoruz

Koşu bandında sorun yalnızca hız değildir.

Bir de taşıdığımız yük vardır:

Daha fazla iş.

Daha fazla sorumluluk.

Daha fazla başarı.

Daha fazla tüketim.

Daha fazla beklenti…

Her yeni yük, zaten hızlanmış olan bandın üzerindeki bize ekleniyor.

Yavaş bir tempoda taşıyabileceğiniz yük, hızlandığınızda sizi dengenizden edebilir.

Bazen sorun güçlü olmamak değildir.

Gücümüzün sınırını bilmeden yük almaya devam etmektir.

Belki olgunluk, her şeyi taşıyabilmek değil; neyi taşımamamız gerektiğini........

© ngazete