Toplumların yükselişi de çöküşü de büyük ölçüde emeğe bakışlarıyla ilgilidir. Emeğin kıymet gördüğü, liyakatin esas alındığı ve gayretin karşılık bulduğu toplumlar gelişir; emeğin değersizleştirildiği, görünüşün özün önüne geçtiği toplumlar ise zamanla kendi potansiyellerini tüketir.

Bu nedenle asırların süzgecinden geçerek günümüze ulaşan şu söz, yalnızca ahlaki bir öğüt değil, aynı zamanda insanlık tecrübesinin damıtılmış bir sonucudur:

“Emek zayi olmaz; altın çamura düşmekle sakıt olmaz.”

Bir şeyin değeri bulunduğu yerden değil, mahiyetinden kaynaklanır. Altın, çamurun içinde de altındır; sarayın hazinesinde de. Onun kıymeti, üzerine bulaşan kirle azalmaz. İnsan emeği de böyledir. Bilgiyle beslenen çalışma, dürüstçe ortaya konulan gayret ve samimiyetle yapılan üretim, kimi zaman görünmez hâle gelse de özündeki değeri hiçbir zaman kaybetmez.

Ne var ki çağımız, çoğu zaman görünürlüğü değerle karıştırmaktadır. Popülerlik liyakatin, gürültü bilginin, gösteriş ise emeğin önüne geçebilmektedir. Böyle dönemlerde pek çok insan, yıllarını verdiği çabanın yeterince takdir edilmediğini düşünerek hayal kırıklığı yaşayabilmektedir.

Oysa tarihin muhasebesi günlük değerlendirmelerden farklıdır. Yaşadıkları dönemde değeri bilinmeyen nice düşünür, bilim insanı, sanatçı ve hukukçu, zamanın adil terazisinde hak ettikleri yere kavuşmuştur. Çünkü hakikat ile........

© ngazete