Οι εμπρηστικές επιθέσεις με γκαζάκια πριν λίγες εβδομάδες στη Θεσσαλονίκη, που είχαν ως αποτέλεσμα τη δολοφονία της Βάγιας Νέστορα, ήταν αναμενόμενο ότι θα έφερναν και πάλι στο προσκήνιο την υπόθεση της Marfin. 

Πέραν των αναπόφευκτων συγκρίσεων και εικασιών, υπό τον φόβο να γίνει κι αυτή μια ανεξιχνίαστη υπόθεση-φάντασμα που θα στοιχειώνει εσαεί, επαναλήφθηκε και το ίδιο σενάριο: από το πρώτο δευτερόλεπτο χυδαία πολιτική εκμετάλλευση, ενοχοποίηση πολιτικών χώρων, κατασκευή «εσωτερικού εχθρού», ακατάσχετη συνωμοσιολογία και πρακτορολογία, απόλυτη σχετικοποίηση της βίας σε «καλή» και «κακή», πλήρης εφαρμογή της ανοησίας των δύο άκρων που συσπειρώνει, πολώνει, αλλά κυρίως, δηλητηριάζει.

Μέχρι που ήρθε η Παρασκευή 10 Ιουλίου. Μέσα σε λίγες ώρες είχαμε (τρεις στην πορεία έγιναν τέσσερις) συλλήψεις για τη δολοφονική επίθεση στη Θεσσαλονίκη και δύο συλλήψεις για τη Marfin δεκαέξι χρόνια μετά (την τρίτη ύποπτη τη συνέλαβαν παρότι προσήλθε οικειοθελώς να επιστρέψει στη χώρα). 

Δυο ημέρες νωρίτερα στο Άργος, σε κάτι που παρουσιάστηκε ως «καταδίωξη», αστυνομικοί πυροβόλησαν πισώπλατα κι έστειλαν εγκεφαλικά νεκρό στο νοσοκομείο 20χρονο που δεν σταμάτησε σε σήμα τους. Λίγες ημέρες αργότερα ο Θοδωρής Ζαβραδινός-Καράμπαμπας κατέληξε, έγινε ένας ακόμα κρίκος στη μακρά ντροπιαστική λίστα θυμάτων αστυνομικής βίας στη χώρα μας – οι δηλώσεις της μητέρας του ότι ήταν αυτιστικός κάνουν το περιστατικό ακόμα πιο τραγικό, ακόμα πιο εξοργιστικό.

Όλα αυτά, μαζί με τους διαρκείς συμψηφισμούς που συνεπάγονται στην ψηφιακή αρένα, δημιουργούν καθολική σύγχυση μέσα στο κατακαλόκαιρο. Είναι σαν η χώρα, που όλοι αντιλαμβανόμαστε ότι βρίσκεται σε προεκλογική περίοδο ανεξάρτητα με το πότε θα γίνουν οι εκλογές, να ζει μια βαλκανική εκδοχή «μολυβένιου καλοκαιριού» όπου η μόνιμη ένταση είναι ο κανόνας και κανείς δεν πιστεύει κανέναν και τίποτα. Κάπως ταιριαστή εδώ, αλλά και........

© news247