Utanmak, erdemli bir duygudur…

İnsanı, kötülüklerden, rezil olmaktan korumaya yarayan, iyi, erdemli bir insan olmak isteyene çok önemli bir destektir…

Üstelik, merhamet, vicdan, haysiyet, gurur, onur gibi yaşamsal sözcükleri ayakta tutan, insan olmayı öğreten bir duygudur utanmak…

Peki, insan, başkaları adına utanç duyar mı?

Duyar! Bırakın başkalarını; bir film sahnesinde bile yaşanan vahşet, yapılan adaletsizlik karşısında utanç duyana denir insan...

Türkiye, yıllardır senaryosundan oyuncularına, yapımcısından yönetmenine, “kömür karası” bir filmi izlemeye zorlanıyor… Toplumun bir bölümü, aslında kendisini, ailesini, çocuğunun geleceğini biçimlendiren, giderek yok eden bu “korku filmini” büyük bir ilgisizlikle, sanki bir başka dünyadaymışçasına izliyor…

Bir diğer bölümü, vicdanı kanayarak, ne yapacağını bilemeden ve kendini yalnız hissederek, milyonlarca olduğunun ayırdına varamadan gözlerini kapatıp izlememeye çalışıyor… Tıpkı sevgili Ataol Behramoğlu’nun o müthiş “Tek Başınalık” şiirinde anlattığı gibi. İşte son birkaç dizesi:

-Ben tek başına ne yapabilirim/ Diye düşündü milyonlar/ Milyonlarcaydılar/ Ve tek başınaydılar/ Bu arada birileri/ Onlar adına / Karar vermekteydi/ Tek başına olduklarını sananlar/ Topluca ortadan kaldırıldılar...

Kendine “aydın”........

© Nefes