Bir rahat bırakmıyorlar, ağız tadımızla gülelim, neşeyle kucaklaşalım. Yarın kaygısı altında ezilmeden geçen günlerimiz olsun. Yok, hayır olmuyor. Krizin, kaosun, çatışmanın tam kalbinde yaşamak zorundayız. Hiçbiri bize ait olmayan bedelini ödemekle mükellef kılındığımız bir krizden ötekine sürükleniyoruz.

İster “Aman bana ne, neyse ne ben takılmam bunlara” deyin, isterseniz kaosu, krizi, çatışmayı kalbinizin derinliklerinde hissedin… Sonunda milyarlarca dolarlık faturayı bizim önümüze koyuyorlar. Keşke bütçeyi yaparken, giderlerin arasına bir de “Kriz faturası” diye bir kalem ekseler de daha en başından ödeyeceğimiz bedele ilişkin bir fikrimiz olsaydı.

Üç yıldan uzun bir süredir vatandaşa nefes aldırmayan yerli ve milli IMF programı İran savaşının başlamasıyla büyük bir yara almıştı. Ekonominin kırılgan fay hatlarının yeni depremler üretmemesi için adeta duacı olmuştuk. Şimdi senaryoların en kötüsünü raflardan indirdiler. Artık demokrasiye olan inancımızın bile sınanacağı bir butlan kriziyle karşı karşıyayız.

YATIRIMCI NİYE........

© Nefes