Ekonomi konuşulunca benim aklına artık; üretim, yatırım ya da refah değil “paket” geliyor…

Sanki ülke ekonomisi değil de kargo şirketi yönetiliyor...

Her birkaç ayda bir yeni bir paket açılıyor...

İçinden umut çıkması bekleniyor ama nedense hep aynı şey çıkıyor:

Biraz zam… Biraz af… Biraz destek… Bol miktarda sabır…. Ve hepsi için de “kader…”

Meclis tatile girmeden önce yine sahne hazır… Emekliye enflasyon oranı kadar artış…

Turizmciye destek… Sinema filmciliği ve sinemacılığa katkı… Öğrenci affı…

Liste uzuyor… İster istemez soruyorum: Bu kadar müjde açıklanan bir ülkede vatandaş neden hâlâ ayın sonunu takvimle değil, kredi kartının limitiyle hesaplıyor?..

En düşük emekli aylığı artırılacakmış... Harika!.. Açlık sınırı asansörle çıkarken, emekli maaşı merdivenleri ağır ağır tırmanıyor… Sonra da “bakın, aradaki mesafeyi kapatıyoruz” deniliyor...

Oysa........

© Nefes