Hələ 90-cı illərin əvvəllərində mənim özüm üçün bir prinsipim vardı: əgər rəhmətlik Əbülfəz Elçibəy, İsa Qəmbər və ya Əli Kərimli haqqında tənqidi fikir, söz söyləyə bilmirəmsə, bunu rəhmətlik Heydər Əliyev və yaxud da hələ o vaxt diqqətdə olan indiki prezident İlham Əliyev haqda da etməyə mənəvi haqqım yoxdur.

Mənim bu prinsipim o vaxt da heç də həmişə anlayışla qarşılanmırdı, bəzən iradlar doğururdu. Kimisi mənə siyasi mənsubiyyətimi xatırladırdı və onda da belə hesab edirdim və indi də hesab edirəm ki, müəyyən qədər haqlı da idilər, çünki nə gizlətmirəm, nə inkar etmirəm, nə də peşman deyiləm; 2000-ci ilə qədər müxalifətlə bağlı, hətta 1998-ci ilədək AXCP funksionerlərindən olmuşam.

Digərlərisə qeyd edirdilər ki, real hakimiyyətlə siyasi çəkisi, hətta elektoral gücü dəqiq bəlli olmayan, hətta mübahisəli olan müxalifət düşərgəsini bir tutmaq olmaz və hakimiyyətə daha ciddi və məsuliyyətlə yanaşmaq lazımdır, ona görə ki, söhbət real olaraq ölkəni təmsil edən siyasi vektordan gedir. Bu tezisi də qəbul edir və hətta indinin özündə də maksimum dərəcədə əməl etməyə cəhd edirəm, xüsusən də rus dilindəki yazılarda onu daim nəzərə almağa çalışmışam.   

Belədəsə, hansısa bir siyasətçi haqqında yazanda da çalışmışam yalnız onun siyasətindən yazım, nə təhqir etmişəm kimisə, nə də böhtan atmışam. Yeri gəlmiş, artıq 90-cı illərdə bir söz atılmışdı ortaya: “söyüş jurnalistikası”!

Tamamilə olmasa da, böyük məsuliyyətlə deyirəm ki, o vaxtın nəinki nüfuzlu müstəqil, heç müxalif media strukturlarında bunu təsəvvür belə etmək mümkün deyildi.

Məsələn, müxalif “Azadlıq” qəzetində (ən azı özümün də çalışdığım dövrdə!), yaxud da müstəqil “Ayna-Zerkalo”da, eləcə də digər müxalif medialarda, elektron medialardan, məsələn, “Azadlıq” radiosunda bunu heç ağıla gətirmək olardımı? Buna imkan verilərdimi?

Sadəcə, o vaxt bəzi rəsmi, baş “ideoloq-məmurlar” bunu ortaya atmışdılar ki, jurnalistləri, onların yazdıqlarını, dediklərini gözdən salsınlar: yəni bir tənqidçi jurnalist söyüşdən savayı nə yaza bilər ki?

Doğrusu, sonralar çoxlu sayda yeni qəzetlər peyda oldu, hamısını, əlbəttə, izləmək mümkün deyildi, heç buna ehtiyac da yox idi, çünki xeyli yüngül təyinatlı qəzetlər də yaranmışdı, amma yenə izlədiymiz, nüfuzlu mediada........

© Müsavat