7 Ekim’den sonra dünya artık eski dünya değil. O tarihten bu yana yalnızca Gazze bombalanmadı; uluslararası hukuk, insan hakları söylemi, liberal düzenin ahlaki meşruiyeti ve Batı’nın “medeniyet” iddiası da enkaz altına gömüldü. İsrail’in Gazze’de yürüttüğü savaş, çoktan klasik bir askeri operasyon olmaktan çıktı. Bu, bir halkı açlıkla, susuzlukla, zorunlu göçle ve sürekli ölüm tehdidi altında yaşatarak teslim alma stratejisidir. Modern tarihin gözler önünde gerçekleşen en yoğun toplu cezalandırma rejimlerinden biridir.

İsrail, bunu yaparken yalnız değildir. Arkasında yalnızca silah teknolojisi değil, küresel güç mimarisinin sağladığı siyasal dokunulmazlık vardır. “Demir Kubbe” sadece bir savunma sistemi değildir artık; aynı zamanda Batı’nın İsrail için kurduğu ahlaki koruma kalkanının da adıdır. Gazze’de hastaneler vurulurken, çocuklar enkaz altında kalırken, yardım konvoyları hedef alınırken “İsrail’in kendini savunma hakkı” söyleminin otomatik biçimde devreye girmesi tesadüf değildir. Bu söylem, modern dünyanın en organize meşruiyet üretim mekanizmalarından biridir.

Meselenin adını doğru koymadan hiçbir yere varılamaz. Ortada bir “Filistin sorunu” yoktur. Ortada açık biçimde bir İsrail sorunu vardır. Çünkü sorun yalnızca toprak ihtilafı değildir; modern sömürgeciliğin, etnik üstünlük anlayışının ve militarist yayılmacılığın güncellenmiş bir biçimidir. Bu nedenle İsrail’i yalnızca dini bir bağlamda okumak eksik kalır. Asıl mesele, Siyonizm’in modern ulus-devlet şiddetiyle birleşerek ortaya çıkardığı ideolojik yapıdır.

İsrail’in hâlâ kesin sınırlar tanımlamaması basit bir diplomatik ayrıntı değildir. Bu durum, yayılmacılığın stratejik karakteriyle ilgilidir. Sürekli tehdit söylemi üreten bir devletin kalıcı barış yapması zaten zordur. Çünkü savaş hali, İsrail’de yalnızca güvenlik meselesi değil; iç siyaseti konsolide eden, uluslararası destek........

© Milli Gazete